هدف این پژوهش برقراری نسبت دو رشته علمی زیبایی‌شناسی با انقلاب اسلامی نیست؛ بلکه نویسنده در پی ارائه پاسخ روشمند به پرسش کیفیت ساخت ارزش‌های زیبایی‌شناختی کلان و امکان هویت‌بخشی انقلابی با جهت اسلامی است. تحقیقات دو دهه اخیر در زیبایی‌شناسی اسلامی با نوعی قضاوت بخشی در ابعاد زیبایی‌شناسی و پیش‌فرض‌های آن همراه بوده است. از مهمترین پیامدهای چنین رویکردی؛ یگانه‌انگاری زیبایی‌ طبیعی با زیبایی‌ مصنوعی، تعریف محدوده فردی و شخصی‌ زیباآفرینی انسانی و نفی بُعد کلان و امتداد اجتماعی ـ سیاسی آن‌ است. نویسنده ضمن پذیرش زیبایی به عنوان حقیقت عینی و مستقل از انسان، تلاش می‌کند با رویکرد فلسفی و روش توصیفی ـ تحلیلی، ساحت دیگری از زیبایی‌ را موجّه سازد که وابسته به انسان بوده و با خواست و داوری او معتبر می‌شود و امتدادهای نامحدودی در حیات بشری دارد. این تحلیل بر تفکیک دو قلمرو زیبایی از یکدیگر؛ یعنی زیبایی هستی‌بنیان‌ از زیبایی انسان‌ساخت استوار می‌شود و بر مبنای این اصل موضوعه، می‌توان از امکان شکل‌گیری زیبایی‌شناسی کلان در ساحت انقلاب اسلامی در افق تمدنی سخن گفت و در خصوص چند و چون آن اظهاراتی را بیان کرد.