چکیده: امید یکی از مفاهیم کلیدی و کاربردی در پیشبرد اهداف فردی و اجتماعی محسوب میشود که علیرغم بداهت ظاهری، از پیچیدگیهای مفهومی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی، به بررسی مسئله چیستی و چگونگی امیدآفرینی در منظومه فکری مقام معظم رهبری پرداخته است. این پژوهش از روش کیفی بهره گرفته و دادههای آن بهصورت اسنادی جمعآوری شده است. در این تحقیق، با تحلیل سخنان مقام معظم رهبری از سایت Khamenei.ir و سایر منابع شامل کتب، مقالات و نرمافزارهای مرتبط، پنج راهکار اصلی امیدبخشی شناسایی شده است. این راهکارها شامل حفظ آمادگی، پرهیز از اختلافات، الگوسازی و الگوگیری(با تمرکز بر توجه داشتهها و ظرفیتها) و توجه به انتظار میباشند. یافتههای تحقیق نشان میدهد که در دوران انقلاب اسلامی، علیرغم دشمنیها و چالشهای موجود، توجه به این راهکارها کلید پیشرفت، حرکت رو به جلو و تحقق اهداف انقلاب اسلامی، بهویژه تمدن نوین اسلامی است. امید در این اندیشه به اعتماد، اطمینان، حرکت و پیشرفت تعبیر شده و نقشی محوری در حل مسائل و تحقق اهداف ایفا میکند.
حدادی نعمت آباد، محمدحسین و شبدینی پاشاکی، محمد. (1404). بررسی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی در بیانات مقام معظم رهبری با رویکرد تحلیل مضمون. پژوهشهای گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی، 1(2)، 236–268. https://doi.org/10.22034/cdr.2025.504634.1037
MLA
حدادی نعمت آباد، محمدحسین، و شبدینی پاشاکی، محمد. "بررسی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی در بیانات مقام معظم رهبری با رویکرد تحلیل مضمون"، پژوهشهای گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی، 1، 2، 1404، 236–268. doi: 10.22034/cdr.2025.504634.1037
HARVARD
حدادی نعمت آباد، محمدحسین، و شبدینی پاشاکی، محمد. (1404). 'بررسی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی در بیانات مقام معظم رهبری با رویکرد تحلیل مضمون'، پژوهشهای گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی، 1(2), pp. 236–268. doi: 10.22034/cdr.2025.504634.1037
CHICAGO
حدادی نعمت آباد، محمدحسین و شبدینی پاشاکی، محمد، "بررسی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی در بیانات مقام معظم رهبری با رویکرد تحلیل مضمون." پژوهشهای گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی، 1 2 (1404): 236–268, doi: 10.22034/cdr.2025.504634.1037
VANCOUVER
حدادی نعمت آباد محمدحسین، شبدینی پاشاکی محمد. بررسی راهکارهای اجتماعی امیدآفرینی در بیانات مقام معظم رهبری با رویکرد تحلیل مضمون. پژوهشهای گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی. 1404;1(2):236–268. doi: 10.22034/cdr.2025.504634.1037